Έξι μέλη της Σπείρας απαντούν στις ερωτήσεις που τους έκανε το deytero.gr με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την αρχή του ταξιδιού τους. Διαβάστε τι μας είπαν η Μαρία Κοσκινά, ο Γιώργος Στιβανάκης, η Δάφνη Λέμπερου, ο Jerome Kaluta, η Αργυρώ Καπαρού και ο Κώστας Μπουγιώτης στην πιο γιορτινή συνέντευξη της χρονιάς.

10 χρόνια. Το πιστεύατε όταν ξεκινήσατε ότι το ταξίδι θα κρατούσε τόσο πολύ;               
Γ.Σ.  Όχι. Η μαθητεία  ήταν το ζητούμενο, η άσκηση κι η δημιουργία. Η εργασία, η κοινή πίστη κι αγάπη που συνεχώς εξελισσόταν μας έφεραν ως εδώ. Η σπείρα ανελίσσεται.   
Δ.Λ. Είμαι  4  χρόνια στη   Σπείρα  και  πιστεύω  ότι  μας  συναρπάζει περισσότερο το  ταξίδι  και  όχι  ο προορισμός και η  διάρκεια. Ο  στόχος μας  νομίζω  είναι  το  γέμισμα  της  ψυχής  όσων μας  ακούνε  και  μας  βλέπουν  και αυτό μας  το  ανταποδίδει  απλόχερα  ο  κόσμος.
J.K. Μπήκα σε αυτό το πλοίο στον 8ο χρόνο του ταξιδιού του. Είμαι μόλις 2 χρόνια στην ομάδα, όμως η δεκαετία σαν πορεία είναι κάτι μεγάλο, βαρύ και σίγουρα πλέον μπαίνει στο μυαλό μας με την έννοια του θεσμού.
K.M. Δυστυχώς είμαι πολύ νέος στην ομάδα για να μπορώ να έχω άποψη πάνω σε κάτι τέτοιο. Παρ' όλα αυτά, αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως μπαίνοντας στην ομάδα οι συνάδελφοι είχαν μια φρεσκάδα και  όρεξη σαν να είχαν μόλις ξεκινήσει.
A.K. Τεσσεράμισι χρόνια  Σπείρα  και  δεν  νομίζω  να  ήξερα  τότε ... αλλά σίγουρα  πίστευα  ότι  είχε  νόημα   να  μπω  ς αυτό  το  ταξίδι  που.. εφερε .. στη καλλιτεχνική μου  δράση  ..μόνο  ανατροπη. .ερευνα κ  γνωση .συγκινησεις..και την ομάδα  με  το  Σταμάτη  συνοδοιπόρους.. φίλους ..οικογένεια

Δυσκολίες υπήρξαν στη διαδρομή;
Γ.Σ. Στα μεγάλα ταξίδια περνάς και μεγάλες φουρτούνες.
Μ.Λ. Υπάρχουν  πάντα. Δεν  είναι  καθόλου  εύκολο  το   ταξίδι, οι  δυσκολίες  μας  σκληραγωγούν  και  μας  κάνουν  πιο δυνατούς  για  τα  επόμενα  εμπόδια. Νομίζω στα  δύσκολα  μαθαίνεις  περισσότερα.
J.K. Δυσκολίες σίγουρα υπήρξαν, όπως υπάρχουν στην εποχή μας, όπως έχουν υπάρξει πάντα για όλους όσους υπηρετούν την τέχνη και το μέσα τους, υποθέτω ότι η Σπείρα δεν είναι εξαίρεση.
K.M. Από την μικρή μου εμπειρία μπορώ να πω πως η μεγαλύτερη δυσκολία είναι τα οικονομικά.
A.K. Η δυσκολία σε κάνει να γεννάς...Να βρίσκεις νέους τρόπους. Αγαπώ τη δυσκολία. Σίγουρα είχαμε και έχουμε δυσκολίες που μας κάνουν πιο δυνατούς. Από τη συνθήκη του οικονομικού ότι βγαίνει το μοιραζόμαστε ισότιμα, μέχρι το κάνουμε πρόβα όσο χρειάζεται για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε αληθινά. Αλλιώς δε «γεννάς».
Ποιες στιγμές ήταν οι πιο δυνατές; Ποιες κρατάτε πολύ καλά φυλαγμένες;
Γ.Σ. Αυτές του καθημερινού κοινού βίου. Της κοινής νίκης. Όπου όλοι μαζί αγωνιζόμαστε συνειδητά για το κοινό καλό.
Δ.Λ. Οι  πιο  δυνατές  στιγμές  είναι  εκείνες  που  βλέπεις τη  συλλογική δουλειά  να  γίνεται σαν ένα  ωραίο  μπουκέτο  λουλούδια  στις  καρδιές  τον  ανθρώπων που  μας  τιμούν  με  την  παρουσία  τους.
O.K. Χωρίς επιφύλαξη κρατάω τις 2 συναυλίες στο Ηρώδειο.
M.K. Η πιο δυνατή στιγμή, η πρώτη μου συνάντηση με τον Σταμάτη...μου μιλούσε και έκανα προσπάθεια να συγκεντρωθώ σ αυτά που έλεγε, γιατί τραγουδούσα δυνατά-και από μέσα μου- να να να να να, να να να να να...(η σωτηρία της ψυχής)- αντίδραση του οργανισμού...
K.M.  Ηρώδειο το καλοκαίρι 2008 από τις μεγαλύτερες και ωραιότερες εμπειρίες που έχω ζήσει.
A.K. Τα  κλάματα  και  τα  γέλια  στις  πρόβες... τη  σχέση  με τον Σταμάτη σαν  άνθρωπο... το  σουρεάλ  της  ομάδας μας ..την Επίδαυρο / χορικά αιώνια θητεία  στο  κάλλος... το  Ηρώδειο / Αυτά  που  ‘κάψαν  το  σανίδι.