Μοιράστε
Mister Wong
Digg
Del.icio.us
Slashdot
Furl
Yahoo
Technorati
Newsvine
Googlize this
Blinklist
Facebook
Wikio
“Σε μία ώρα και δώδεκα λεπτά θα πάω”. Αυτή είναι η πρώτη φράση του 18χρονου Σεμπάστιαν. Μια ώρα και 12 λεπτά μετά, η Μυρτώ Αλικάκη αποθεώνεται από τους 50 θεατές που γέμισαν το Δώμα του Θεάτρου Του Νέου Κόσμου. Εχει δώσει σάρκα και οστά στο νεαρό Γερμανό, ο οποίος μάς εξηγεί τι είναι εκείνο που έχει οπλίσει το χέρι του και έχει γεμίσει τη σχολική του τσάντα με εκρηκτικά, χειροβομβίδες και όπλα, τα οποία θα στρέψει εναντίον των καθηγητών του, σε μία ώρα και 12 λεπτά. Ενδεχομένως, αν κανείς δεν ξέρει την υπόθεση του έργου, η εξέλιξή του να είναι ακόμα πιο συγκλονιστική. Ακόμα και έτσι όμως, η Μυρτώ Αλικάκη φροντίζει, με την ερμηνεία της να μας κλονίσει, με τη βοήθεια του κειμένου του σουηδού συγγραφέα Λαρς Νόρεν. Ο συγγραφέας μετέτρεψε σε θεατρικό κείμενο τα στοιχεία που άφησε πίσω του ο Σεμπάστιαν Μπος: ημερολόγιο, blog, video στο youtube, τα οποία φρόντισε να δημοσιοποιήσει μέσω του διαδικτύου, πιστεύοντας ότι οι γερμανικές αρχές δεν θα έδιναν ποτέ στη δημοσιότητα ένα “σημείωμα αυτοκτονίας”.Οι Γάλλοι λένε ότι “όταν καταλαβαίνεις, συγχωρείς”. Παρότι, ποτέ δεν πίστευα ότι θα καταλάβαινα τι ακριβώς όπλισε το χέρι του μικρού, η αλήθεια είναι ότι δεν τον συγχωρώ, όπως δε συγχωρώ καμία τέτοια ενέργεια μίσους, εγκλήματος, βίας και φόνου. Είναι τρομερό όμως, να βλέπεις πώς οδηγείται μια ζωή – με μαθηματική ακρίβεια- σε μια τέτοια κατάληξη. Και είναι ακόμα πιο τρομερό να βλέπεις την αδιαφορία της κοινωνίας. Και δεν είναι λίγες οι στιγμές που ταυτίζεται ο θεατής, με πολλά από όσα “σέρνει” στη σύγχρονη κοινωνία, ο μικρός. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που θέλεις να απλώσεις το χέρι σου και να χαϊδέψεις το αγόρι, γνωρίζοντας ότι ΜΟΝΟ αυτό θα ήταν αρκετό. Ή ακόμα και να του απαντήσεις στα ρητορικά ερωτήματα που θέτει, κυριολεκτικά, μέσα στα μούτρα σου. Μια κυρία, πίσω μου δεν κρατήθηκε. Η Μυρτώ Αλικάκη-Σεμπάστιαν έχει καθήσει δίπλα της και έμπλεη οργής και δακρύων διερωτάται: “και ο έρωτας;”. “Πάει!” αποκρίνεται με απόλυτη φυσικότητα η κυρία. “Πάει και αυτός!” συνεχίζει. Ο Σεμπάστιαν την κοιτάζει, συνεχίζει τα λόγια του και απλώνει και λίγο το χέρι του προς την κυρία, η οποία του ανταποδίδει και με μητρική στοργή του λέει “έχεις δίκιο παιδί μου”.
Η αλήθεια είναι ότι ο κάθε Σεμπάστιαν έχει δίκιο να νιώθει ό,τι νιώθει με αυτά που έχει ζήσει. Του έλαχε του μικρού Γερμανού να είναι λίγο πιο ευαίσθητος, όμως. Οι υπόλοιποι, που συμφωνούμε μαζί του, αλλά -ορθώς- απορρίπτουμε το απονεννοημένο διάβημά του, είτε γινόμαστε οι επόμενοι θύτες του επόμενου Σεμπάστιαν ή απλώς ζούμε μια ζωή με τα χέρια ψηλά, καθώς η καθημερινή βία -την έχουμε και μπόλικη στην Ελλάδα μέσα από τις καθημερινές συμπεριφορές- μας υπερβαίνει τελικά.
Λίγα λόγια για την υπόθεση
20 Νοεμβρίου 2006, 9:30 το πρωί. Ο Σεμπάστιαν Μπος, ένας 18χρονος από το Άμστετεν , εισβάλλει στο σχολείο του οπλισμένος με χειροβομβίδες και καραμπίνες. Πυροβολεί όποιον βρίσκει μπροστά του και τραυματίζει 12 άτομα. Κρύβεται σε μια σχολική αίθουσα. Λίγο αργότερα, τον βρίσκουν νεκρό με μια σφαίρα στο κεφάλι, αφήνοντας πίσω του μόνο ένα μήνυμα αυτοκτονίας στο διαδίκτυο.
Οι «εκτελεστές του διπλανού θρανίου» αφήνουν σχεδόν πάντα μήνυμα στο youtube ή σε κάποιο chat room χρησιμοποιώντας τα αγγλικά, την γλώσσα του διαδικτύου και όχι την μητρική τους γλώσσα, για να είναι σίγουροι ότι θα γίνει κατανοητό από όλους.
Το έργο δεν προσπαθεί να αιτιολογήσει, ούτε να ερμηνεύσει την πράξη του Σεμπάστιαν. Εκφράζει «την βία της απομόνωσης» των παιδιών σήμερα.
Ερμηνεία: Μυρτώ Αλικάκη
Σκηνοθεσία: Δήμητρα Αράπογλου
Για τη Μυρτώ Αλικάκη
Βγαίνοντας από το θέατρο, μια φίλη μου, με μεγαλύτερη θεατρική παιδεία από μένα, είπε το εξής: Η Αννα Βαγενά έμεινε στη μνήμη του θεατρόφιλου κοινού ως Αγγέλα Παπάζογλου, η Νένα Μεντή ως Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και η Μυρτώ Αλικάκη θα μείνει ως Σεμπάστιαν.
Προσυπογράφω.
